آدمهاي بايد

ادم هايي كه هستند.

همان هايي كه توقع ي نداري ازشان.

من همين ادمها را خواسته م.

هميشه. اصلن همين ادمها كم بودند توي زندگي من كه هميشه من پناه برده م به همان ها كه نبايد.

ادمهاي نبايد زيادند. ادمهاي بايد ؟

ادمهاي بايد همين بكس. نرگس.همين موسن.نسترن.ايدا كه سر چاراه آدم ميبيندش.

يعني محيا ومهرناز و سعدي خواني.

هميشه ناليده م كه من دوست صميمي ندارم. اصلن تو بگو من رفيق هيچي اينها نيستم چه برسد به گرمابه و گلستان.

ولي هستند.

همين كه وقت ناراحتي ميپرسند خوبي؟

همين كه وقتي نيستي ميپرسند كجايي؟

همين كه همه باهم ميريزند روي سرت.

من همين اگر كافي نبوده برايم و ته دلم ديده م هنوز جاي زخمم درد ميكند ولي لازم بوده برايم و دودستي چسبيده م اين زنجير را.

حالا كه موبايلم خاموش است. حالا كه ميدانم هيچ خبري نيست. حالا كه عزاي رفتنم را گرفته م.حالا كه عزاي ادمهاي زندگي م را گرفته م اگر همين چند نفر نبودند من از غصه ميمردم.

اصلن همين تلفن هاي گه گاه سعيد. همين دعواهاي بكس با ادم كه ميخواهد آدم باشم و نميشوم.همين نرگس كه هي حواسش هست.اسمس و زنگ زدن هاش. محبت هاش كه‌ ادم هي از خودش خجالت ميكشد.

باشي ها و تاريخشان و امير سجاد.

ديگه داره زياد ميشه و همين جا تموم. ولي خوشحالم. الان خوشحالم. خيلي.

از جهان عقب نشيني كرده م

به روي تخت خوابم

در كنار ديوار

ولي هنوز نميدانم

كه من رو به جهان دارم

يا پشت به جهان كرده م.

_بيژن جلالي_

  بی چاره شعرایِ اوولِ کتاب شعر، که هیش کی اتتفاقی واشون نمی کنه، فالِ هیش کی نمی شن.
 

نه نشاطی
چه نشاطی؟
مگه راهش میده غم؟!

قضاوت باد
در قیامت گیسوانت
تقصیر من چه بود که نه متهم بودم و نه شاکی
تنها عبور می کردم از این قیامت غمگین
به امید آنکه شاید بخشوده شوم.....

از سري قانون هاي طبيعت2

افراد دورند, چه در كنارتان, چه توي آينه بغلِ ماشين , توي آينه ي حمام, نامه, تلفن, چه برسد به فيس بوك و چت.

  جیکّ و پیکِّ من با این زندگی تو دنیایِ کوچیکِ خودم -صرفِ نظر از اُفُق ها، دوردست ها،/ شما بگیر همین اطاقَم و حوالی ش، همین شهر،- همه از اینجا شورو می شه که سیاستِ ش برای من یک مساله ی احساسی یه. مثلِ فکرِ یک معشوق در من حوضور داره.

  المنّتُ لله که درِ مِی ـکَده باز است.

زیتان و زیتان و زیتان برای زیتان دوستان

  آسمونِ خوش بختِ پارک پردیسان،
  که سیم آی برقش «مزیّن»ـَن، به یه عالم بادبادک.

.

می دانی ، کل قضیه یک طور بازیست که چه کسی می تواند درمقابل این همه موجِ ان در زندگی بیشتر بخندد ، بیشتر به تخمش باشد و خوشحال بماند ، به برنده هم هر چه بخواهد می دهند .

این دیگری ست که آهسته نبض مرا میزند.

یک روزهایی صبح از خواب بیدار میشوم و میبینم اتاقم, اتاق نیست.
نان ,نان نیست.عسل شیرین است ولی انگار حافظه ی من مزه ی دیگری غیر از این به یاد دارد.
قبل از پیاده شدن از تاکسی بارها با خودم تمرین میکنم : " مرسی آقا.همین بغل پیاده میشوم." ولی همه ی کلمات آهنگشان غریبه به نظر می اید.
انگار تا قبل از آن روز" مرسی آقا" یک چیز دیگری بوده که حالا نیست.
برمیگردم خانه.. اتاقم هنوز اتاقم نیست و انگار کتابها را نمیشناسم. دمپایی هایم رنگشان عوض شده.. به خودم میگویم قرمز یک رنگ دیگری بوده قبل از این.
قیمه ی دست پخت مادرم را بالا می اورم و غر میزنم که نه! قبلن توی قیمه که لپه نمیریخته ند. پس چی می ریخته ند؟
میروم بخوابم.. از خودم بدم می اید که قیمه را بالا آورده م.برمیگردم توی آشپزخانه و توی دلم تمرین میکنم به مادرم بگویم دوستش دارم و اشتباه کرده م.اما
هی میگویم : "دوستت دارم" ولی یک اهنگ غریب و زشتی دارد این کلام که گفتنی نیست.قبلن" دوستت دارم" قشنگ تر بود.
پشیمان میشوم.برمی گردم توی اتاقم که هنوز اتاقم نیست و انگار دارم توی یک اتاق غریبه مثل اتاقهای هتل میخوابم و هی خوابم نمی بَرد و هی غلت واغلت میزنم. شک میکنم به اینکه مگر آدمیزاد این وقت از شبانه روز میخوابد و بیدار میشوم و دوباره به خودم شک مکنم.چند بار اسمم را صدا میزنم و شک میکنم که اسمم همین باشد.میترسم از خودم.میروم از توی سبد داروها قرص خواب آوری برمیدارم و همین طور بدون آب قورتش میدهم و حالت تهوع میگیرم.قرص را بالا میاورم و سبک میشوم.
دوباره برمی گردم توی اتاقم و دیگر مهم نیست اتاقم, اتاق نیست و اسمم اسم خودم نیست و اصلن خودم , خودم نیست و میخوابم .

بازی می کردیم و کشتی می گرفتیم.

هر یکی به چیزی مشغول و به آن خوشدل و خرسند.بعضی روحی بودند, به روحِ خود مشغول بودند.
بعضي به عقلِ خود , بعضی به نفسِ خود.تو را بی کس یافتیم.همه ی یاران رفتند به سوی مطلوبانِ خود و تنهات رها کردند. من یارِ بی یارانم.

شمس

مرا از این شهر ببر،
مرا به شهری میهمان کن که روشنایی اش آفتاب های همیشه باشد،
که اینجا چراغ هایش لباس هایم را آتش می زند،
که اینجا آتشبازی خیابان هایش خواب هایم را تکه تکه می کند .

باز هم نسیمِ مانو

کاش هرگز کسی زخم آدم را ندیده بود،
آنکس که در چشم آدم به زخم آدم می خندد،
کاش ندیده بود .

نسیمِ مانو

یه خاطره با من باش
یه گریه مرورم کن

- آقامون داریوش میگه

به امید روزی که دولت‌مردان ما بفهمند صدای زن نمی‌تونه باعث تحریک آقایون بشه

- استاد شجریان

برسد به دست آقای اردیبهشت

اردیبهشت فواره های آتشفشان قشنگی بود
که سهم کوچکی از عطر تو را
برای خیال پرستوها به ارث گذاشت....

که چونان غزالی رهیدم

مرا عشق تاریک
            تا هر کجای سفر برد
به دشتی
             که بیراهه از آفتاب سرابش
                                ندیدم به جز نوش خندی
                                                              کناری گزیدم
لبی هم - که با فتحه ی فعل مصراع بالا -
چه افسوس
              بر دل
           کجا می توانم غنودن
           هوای سفر
           خُفیه گاهِ منِ خسته از آفتاب است
و راهی به آهی
که آفاقِ روشن
           مرا سخت افسرد
برای تو آن قصه هایی که سازم
                         نگویم
تو خود غصه های منی
از کمان ابروانت همان دم
                که چونان غزالی رهیدم
                                             رهیدم!



- علیرضا پنجه ای

1

در فکر رنسانسی , یا درواقع در فکری که رنسانس را ساخت و رنسانس از آن برآمد, فرد , آدم , اصل کاری شد.

ابراهیم گلستان

این روزها
نامه های پست نشده...زیاد می نویسم
شعرهایم پر از نقطه چین
لبخند هایم...چه بگویم...
این شب ها ستاره می شمرم یک تا هزار...
و ساعت که دوازده تا دوازده
کابوس هایم...چه بگویم...

یادداشت ناتمام جوانمرگ شده

جدی نوشتن یعنی با بُغض نوشتن. جدی نوشتن یعنی زمانی که از بس رنجیده‌ای، کلمه‌ای را به یاد نمی‌آوری و با حروف غریبی می‌کنی. جدی نوشتن مثل وقتی است که ایستاده‌ای جلوی ناظم پرهیبت سال سوم دبستان و می‌خوای -مجبوری- دلیل غیبت‌های غیر موجه‌ات را بگویی‌ش. یعنی قطع شدن ریتم نوشتن‌ات، از گریه، یا حتی از فکر گریه. شاید که فکر گریستن از گریستن خیس‌تر باشد و غم‌آلودتر، همانطور که فکر نداشتن کسی وقتی هنوز هست، از نداشتن‌اش، گاهی، سخت‌تر و جان‌کاه‌تر می شود. کسی چه می‌داند؟ جدی نوشتن وقت جدال توست با لرزش دست، با شکی که سرانگشتان دارند،‌ وقت فرود روی حرفی‌، نقطه‌ای، علامت سؤالی، یا حتی برای نوشتن سلامی. جدی نوشتن مثل لحظات قبل از فال‌گرفتن است؛ که نمی‌دانی سرنوشتت به دست کدام بیت و کدام وزن و کدام قافیه افشا می‌شود، که نمی‌دانی حس‌ات با کدام کلمه و با کدام جمله و با کدام چشم، نوشته می‌شود و خوانده‌ می‌شود.

کاش سهم من از "تو"
دست هایت بود
تا روی چشم هایم می گذاشتم
و فردا را نمی دیدم

تو ايستگاه امام خميني

  شاهين نجفي تو گوشش داد مي زد

  آدما هل ش مي دادن

  بچه فال فروش آستينشو مي کشيد

  زناي دست فروش شورت مي کردن تو چشماش

  اعتبار بيليطش تموم شده بود

  دستگا قرمز شد

  يهو همه جا آژير کشيد

  ريختن کشتنش

  رستگار شد

مي دوني؟ يك روز هايي هستند كه اصلن حيفم مياد زندگيشون كنم، امروز رو مثلن تو اون دم دم هاي عصر كه هوا معجزه مي كرد با پوست و بهار بود و سبز بود... اما تو نبودي.

در یک سیرک کار میکردم

بستن چمدان تازه اول کار است. دور ریختن عکسها, فراموش كردن خاطره ها, بو کردن بعضی لباسها و یاداوری هیستوری شان که فراموشی را نقض میکند , همه و همه از توان من خارج است. ترجیح میدهم چمدان و ساک را خودشان ببندند و همه ی بار و بندیل را بدهند دستم , سر و رویم را ببوسند بگویند : برو.

رپ

متاسفانه بسیاری از ترانه های سبک رپ فارسی که در ایران هم تهیه و تولید می شوند گویا در فضای ِ زننده میهمانی های مختلط اتفاق می افتند .

كاش خر نبودم

من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم من خرم و ادامه دارد..

گاهگاه ترس بَرَم می دارد که نکند همین حالا هم در بهشت ام و خودم خبر ندارم.

.

یک اصل نانوشته ای هست که می گوید وقتی منتظر یک نتیجه ی یک اتفاق هستید و دارید حالت های مختلف را کنار هم می گذارید و بررسی می کنید همیشه دقیقن آنطوری می شود که اصلن حدس نمی زده اید ، بعد یک کرمی در شما می افتد که به آن حالتی که می خواهید بشود فکر نکنید تا که مثلن بشود ولی متاسفانه همین فکر نکردن هم برای پیش نیامدن کافیست !
نبوغ و نوآوری دست سرنوشت انکار ناپذیر است ، لذت ببرید .